Sanitariuszka Powstania Warszawskiego wywodziła się z rodziny o patriotycznych tradycjach. Jej ojciec, Paweł Gettel, był działaczem politycznym, a matka pracowała w Narodowym Banku Polskim.
25 stycznia 1940 roku „Basia” wstąpiła do Związku Walki Zbrojnej, późniejszej AK. Dostała przydział do Sanitariatu IV Obwodu „Grzymała” (Ochota) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej, gdzie jej przełożonym był Szef Sanitarny Obwodu kpt. lek. Jan Zaborowski ps. „Andrzejewski”.
Podczas okupacji uczestniczyła w konspiracyjnych kursach pielęgniarskich oraz odbyła tajną praktykę szpitalną u dr Janiny Bachańskiej – Kuźniecow ps. Jakub w Szpitalu Dzieciątka Jezus w Warszawie. W razie potrzeby pełniła także doraźnie funkcję łączniczki i „kolporterki”.”
– Po upadku dzielnicy przebywała w obozie tymczasowym na 'Zieleniaku’, skąd została skierowana do Pruszkowa. W drodze z transportu udało jej się zbiec. Dotarła do Milanówka, gdzie ukrywała się, a jednocześnie usiłowała nawiązać zerwany przez wyjście z Warszawy kontakt z macierzystym szpitalem. Około 15 września, dotarła do organizującego się w dworku p. Kapuścińskiej w Łuszczewie nowego szpitala polowego. Służbę medyczną zakończyła dopiero w sierpniu 1945 roku” – podaje Muzeum Powstania Warszawskiego.
W jednym ze szpitali, poznała żołnierza Stołpecko-Nalibockiego zgrupowania AK, por. „Góry-Doliny” – Bernarda Sowę ps. „Bernard” – przyszłego męża. Początkowo mieszkali we Wrocławiu, a 31 grudnia 1946 roku wzięli ślub w Poznaniu.
Barbara Sowa została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 2018 roku, Krzyżem Armii Krajowej, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Odznaką Weterana Walk o Niepodległość oraz Odznaką Pamiątkową Akcji „Burza”.
Zostanie w naszej pamięci jako najstarsza, nieustraszona sanitariuszka powstania warszawskiego.
Tekst: ZJ za PAP, fot.: Stowarzyszenie Odra-Niemen
