Historia jarosławskiego garnizonu ukazana na unikalnych pocztówkach i zdjęciach

Na murze Muzeum w Jarosławiu Kamienica Orsettich od ulicy Trybunalskiej można już oglądać wystawę plenerową poświęconą garnizonowi wojskowemu w Jarosławiu w II Rzeczypospolitej. Historia wojska pokazana została za pomocą unikalnych pocztówek, fotografii i plakatów z kolekcji muzealnych i prywatnych.

Zamierzeniem autorów wystawy, którymi są Zofia Kostka-Bieńkowska i Rafał Kolano, było przedstawienie historii wszystkich jednostek wojskowych wchodzących w skład garnizonu. Wystawę otwiera plansza ukazująca formowanie się Wojska Polskiego w Jarosławiu pod koniec I wojny światowej. Następnie przedstawiono tworzenie jednostek wojskowych w okresie 1918–1921, czyli od rozpadu Austro-Węgier i odzyskania niepodległości po moment, gdy nastąpiła stabilizacja polityczna i militarna Polski, po traktacie ryskim i uchwaleniu ustawy zasadniczej. Osobne miejsce poświęcono udziałowi jarosławskich jednostek wojskowych w walkach z Ukraińcami o wschodnią część byłej już wtedy Galicji i Lwów, a także w obronie niepodległości przed zrewolucjonizowaną i agresywną Rosją bolszewicką.

Garnizon wojskowy w Jarosławiu zaczął powstawać w latach 80. XIX w. z inicjatywy austro-węgierskich kół rządowych i wojskowych. Przygraniczny charakter miasta był czynnikiem, który najmocniej wpłynął na ulokowanie w nim dużego kompleksu koszar. Jarosław znajdował się stosunkowo blisko granicy Austro-Węgier i Cesarstwa Rosyjskiego. Zadecydowała również strategia wojskowa Wiednia. Galicję, w której leżał Jarosław, traktowano wtedy jako ogromny teatr przyszłych działań wojennych w konflikcie z Cesarstwem Rosyjskim. Doniosłym skutkiem powstania garnizonu był znaczny rozwój miasta. W koszarach stacjonowało nawet 4 tys. żołnierzy z różnych części Austro-Węgier, a w międzywojennej Polsce ok. 3 tys.

Jarosławskie jednostki wojskowe posiadały bogatą tradycję walk o niepodległość i granicę wschodnią i niniejsza wystawa plenerowa jest hołdem złożonym naszym żołnierzom.

Tekst: Rafał kolano, fotografie: Łukasz Śliwiński