Konstanty Brandel – malarz, grafik i jeden z najbardziej fascynujących artystów polskich XX wieku – urodził się 10 kwietnia 1880 roku w Warszawie. Po ukończeniu nauki w VIII Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława IV studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie jego nauczycielami byli tacy mistrzowie jak Leon Wyczółkowski, Józef Mehoffer i Józef Unierzyski.
Po studiach kontynuował edukację artystyczną we Włoszech, a od 1907 roku mieszkał we Francji, gdzie pozostał do końca życia. Zmarł 7 grudnia 1970 roku w Paryżu. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Brandel był aktywnym członkiem wielu stowarzyszeń artystycznych:
– od 1920 należał do Société nationale des beaux-arts,
– od 1929 do Société du Salon d’Automne,
– w 1933 wstąpił do Związku Polskich Artystów Plastyków,
– a od 1956 do Związku Artystów Polskich we Francji.
W 1939 został także honorowym prezesem Związku Polskich Artystów Grafików.
Swoje prace podpisywał często jako „Konstanty Brandel z Warszawy”. Był autorem licznych cykli graficznych i malarskich, takich jak:
Katedry, Pogrzeb własny, Mnich, Śmierć Apollina, Witraże, Zjazd syren na Wiśle.
Dziś jego archiwum artystyczne znajduje się częściowo w Bibliotece Polskiej w Paryżu oraz Archiwum Emigracji w Toruniu, gdzie przechowywana jest również największa kolekcja jego rysunków, grafik i obrazów.
O znaczeniu jego twórczości rozmawiają: Wiesław Banach, historyk sztuki i twórca Galerii im. Marii i Franciszka Prochasków, oraz Adam Głaczyński, redaktor i publicysta.
