Pomimo protestów organizacji broniącej praw zwierząt biegi z bykami i korridy zapewne pozostaną stałym krajobrazem Pampeluny, gdzie co roku w lipcu odbywa się słynny festiwal Sanfermines. Po jego zakończeniu zwierzęta i ich wizerunki nie znikają z ulic miasta, będąc główną wizytówką stolicy Nawarry.
Perspektywy zniesienia Sanfermines są niewielkie, przynajmniej w najbliższej przyszłości
– przyznała w rozmowie z PAP Yolanda Morales, rzeczniczka Partii na Rzecz Zwierząt (PACMA), walczącej z wykorzystaniem – w jakiekolwiek formie – byków podczas festiwali. Organizacja jest jednak przekonana, że z każdym kolejnym rokiem poparcie społeczne dla encierros i korridy będzie w Hiszpanii spadało.
Nie rozumiem tej kultury; jak można oglądać zabijanie zwierząt? – pytała oburzona młoda turystka z Europy Wschodniej, stojąc przed Plaza de Toros w Pampelunie. Co roku przez tydzień na tej jednej z najbardziej znanych aren w Hiszpanii i na świecie dzień w dzień odbywają się walki byków.
Innego zdania jest kilka milionów Hiszpanów, którzy każdego roku oglądają korridę. Ponadto tysiące śmiałków przez kilka lipcowych dni uczestniczy w Pampelunie w encierros, czyli gonitwach byków, ryzykując zdrowie i życie.
Od 1910 r. odnotowano 16 zgonów podczas gonitw, ostatni w 2009 r. Nazwiska zabitych są wyryte na pomniku niedaleko Plaza de Toros, przedstawiającym uciekających przed bykami ludzi.
Korrida i encierros odbywają się nie tylko w Hiszpanii, lecz także w wielu krajach Ameryki Południowej, Meksyku, Portugalii czy południowej Francji. Walki w Pampelunie zostały rozsławione przez amerykańskiego pisarza Ernesta Hemingwaya, który w swojej książce „I słońce też wschodzi” pisał o Sanfermines.
„To nie dla mnie. Dla mnie to nie zabawa”
– mówi w powieści Hemingwaya kelner jednej z pampeluńskiej kawiarni, kiedy dowiaduje się o śmiertelnym ataku byka podczas encierro.
Dziś Hemingway, tak jak byk, jest jednym z symboli miasta. Jego figura stoi przy barze w pobliskiej kawiarni Iruna (od baskijskiej nazwy Pampeluny), gdzie pisarz często przesiadywał podczas wizyty w mieście w latach 20. zeszłego wieku. Obok wejścia na Plaza de Toros postawiono z kolei jego popiersie.
„Laureat nagrody Nobla w dziedzinie literatury, przyjaciel tego ludu i wielbiciel jego świąt, które potrafił opisać i rozsławić”
– napisano na tabliczce pod wizerunkiem pisarza.
Choć festiwal poświęcony św. Firminowi, patronowi stolicy Nawarry, zakończył się już kilka tygodni temu, byki nie zniknęły z ulic miasta. Są ich symbolem, eksponowanym na koszulkach, w postaci pamiątek, gadżetów czy gier, przede wszystkim na ulicach najczęściej odwiedzanych przez turystów.
Na około 850-metrowym odcinku, na którym w czasie Sanfermines odbywa się encierro, pod koniec sierpnia panowała spokojna atmosfera. W pobliżu ratusza, gdzie rozpoczyna się festiwal od słynnego chupinazo – wybuchu petardy, trwają remonty. Turyści podążają za strzałkami pokazującymi kierunek zakończonych niedawno gonitw.
Według Yolandy Morales wielu ludzi uczestniczy w Sanfermines nie po to, aby oglądać śmierć zwierząt.
Paradoksalnie jednak fakt, że uczestniczą w święcie, nawet z innych powodów, przyczynia się do skazywania byków na śmierć
– dodała rzeczniczka PACMA.
Jak wykazał sondaż przeprowadzony pod koniec kwietnia przez ośrodek Sigma Dos, w Hiszpanii 78 proc. społeczeństwa nie popiera korridy, ale tylko 48 proc. zgodziłoby się na zniesienie jej ustawowej ochrony jako dziedzictwa kulturowego.
Korridę ogląda w Hiszpanii w ciągu roku średnio 6 mln osób; zasila ona gospodarkę kraju wpływami przekraczającymi 3,5 mld euro. Największa arena do korridy Las Ventas znajduje się w Madrycie i może pomieścić prawie 24 tys. widzów.
(PAP)
