Pragnienia – ciało i strój kobiety w sztuce
Wystawa „Pragnienia – ciało i strój kobiety w sztuce” porusza istotne zagadnienia tematu znanego w twórczości artystycznej od starożytności.
Na ekspozycji zaprezentowano obiekty z XIX w. i początku XX stulecia ora okresu międzywojennego takich twórców jak: Bolesław Barbacki, Wojciech Weiss, Alfons Karpiński, Józef Męcina-Krzesz, Stanisław Bergman, Henryk Uziembło, Paweł Merwart, Antoni Piotrowski, Leonard Winterowski, Feliks Michał Wygrzywalski.
Narracja wystawy w zawężonych ramach czasowych obejmuje okres, w którym kobiety zaczynają walczyć o swoją podmiotowość, jako obywatelki i artystki, stając się także świadomymi swojej wartości modelkami i muzami. To również szczególny moment dla mody – proces jej demokratyzacji, dzięki rewolucji przemysłowej, zmianom społecznym (wzrost znaczenia mieszczaństwa), rozpowszechnianiu damskiej prasy, a jednocześnie początek luksusowego „wysokiego krawiectwa” w Paryżu.
Szczególną atencją w portrecie, twórcy z przełomu wieków XIX i XX, ale też w okresie międzywojnia, otaczali małżonki, towarzyszki i kobiety z bliskiego otoczenia (nurt intymizmu).Tematyka ekspozycji dotyka również zagadnienia cielesności, związanego z najpopularniejszym gatunkiem w sztuce europejskiej – aktem, który w polskim malarstwie rozpowszechnił się dopiero w 2. poł. XIX stulecia wraz z powstaniem salonów wystawowych, ale pełną autonomię, jako temat – prace studyjne, modelki w pracowni, uzyskał pod koniec tego wieku.
Tytuł wystawy odnosi się również, w sposób symboliczny do pragnienia kobiety bycia wiecznie piękną i pragnienia twórcy, by to piękno uchwycić, co „uważam właśnie za główne – i najtrudniejsze zadanie artysty, który się portretom kobiecym poświęcił”, jak powiedział Bolesław Szańkowski.
