Obecny w brokułach sulforafan może pomagać w stabilizacji poziomu glukozy u osób ze stanem przedcukrzycowym – wskazało pilotażowe badanie. Substancji tej najwięcej jest w kiełkach.
Naukowcy z Uniwersytetu w Göteborgu pokazali kolejną sprzyjającą zdrowiu właściwość brokułu. Jak donoszą na łamach pisma „Nature Microbiology” (https://www.nature.com/articles/s41564-025-01932-w), substancja o nazwie sulforafan może poprawiać stężenie glukozy u osób ze stanem przedcukrzycowym. Badacze już w 2017 roku odkryli, że związek ten wyekstrahowany z kiełków brokułu znacząco obniżał poziom glukozy u pacjentów z cukrzycą.
W najnowszym projekcie przyjrzeli się 74 ochotnikom ze stanem przedcukrzycowym, który często poprzedza rozwój choroby. Uczestnicy przez 12 tygodni przyjmowali suplement z sulforafanem lub placebo. Badacze mówią o uzyskanej wyraźnej różnicy w poziomie glukozy na czczo. Szczególnie dobrze reagowały osoby z pewnej, konkretnej grupy – wykazujące wczesne oznaki łagodnej cukrzycy związanej z wiekiem, ze stosunkowo niskim BMI, niską insulinoopornoścuą, a także niskim poziomem stłuszczenia wątroby i sekrecją insuliny.
W dalszej części badania naukowcy odkryli, że pozytywne działanie sulforafanu mogą wspierać niektóre bakterie jelitowe. Pod względem wartości liczbowych różnice w poziomie cukru we krwi na czczo wynosiły 0,2 milimola na litr między wszystkimi uczestnikami przyjmującymi sulforafan a grupą otrzymującą placebo. Różnica wyniosła 0,4 milimola na litr we wspomnianej podgrupie klinicznej oraz aż 0,7 u osób, które należały do tej grupy i miały korzystne bakterie jelitowe.
Choć zaburzenie często pozostaje niewykryte, wczesna diagnoza zwiększa szanse na uniknięcie rozwoju cukrzycy typu 2.
„Leczenie stanu przedcukrzycowego wciąż ma wiele niedoskonałości, ale nowe odkrycia otwierają drogę do potencjalnej precyzyjnej terapii z wykorzystaniem pozyskiwanego z brokułów sulforafanu jako z żywności funkcjonalnej. Jednak czynniki związane ze stylem życia pozostają podstawą każdego leczenia stanu przedcukrzycowego. Ważna jest m.in. aktywność fizyczna, zdrowe odżywianie i zmniejszenie masy ciała” – mówi Anders Rosengren, autor badania.
„Wyniki badania wskazują również na ogólny model pokazujący, jak fizjopatologia i flora jelitowa współdziałają ze sobą oraz wpływają na leczenie. Model ten może mieć szersze implikacje” – podsumowuje specjalista. (PAP)
