W „Filmowym wehikule czasu” przypominamy znakomitą szwedzko-amerykańską aktorkę filmową Gretę Garbo. Właściwie nazywała się Greta Lovisa Gustafsson, urodziła się w 1905 r. Sztokholmie w biednej rodzinie. W czerwcu 1919 zakończyła edukację na etapie szkoły podstawowej i rozpoczęła praktykę w domu towarowym.
Pracując w PUB-ie poznała aktora i reżysera Johna W. Bruniusa, który pod koniec 1920 obsadził ją w roli statystki w niemym filmie. Z czasem pojawiły się kolejne propozycje, zapisała się także na kursy aktorstwa w Królewskim Teatrze Dramatycznym.
W 1923 reżyser Mauritz Stiller zaangażował Gustafsson, którą obserwował na scenie Królewskiego Teatru Dramatycznego, do melodramatu „Gdy zmysły grają”. Film w Szwecji był mocno krytykowany, ale za granicą cieszył się dużym uznaniem i popularnością .
Jej kreacja zwróciła uwagę Louisa B. Mayera, szefa wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer, który rok później sprowadził aktorkę do Hollywood. Za oceanem debiutowała w dramacie Słowik hiszpański (1926). Trzeci film – w którym wystąpiła – melodramat Symfonia zmysłów (1926), uczynił z niej międzynarodową gwiazdę. Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku była jedną z najbardziej dochodowych aktorek studia MGM. Jej pierwszym filmem dźwiękowym był dramat Anna Christie (1930). W tym samym roku wystąpiła w Romansie. Zdobywszy szerszy rozgłos oraz status międzynarodowej gwiazdy, a udział w takich produkcjach, jak Mata Hari (1931), Ludzie w hotelu (1932), Królowa Krystyna (1933), Anna Karenina (1935), Dama kameliowa (1936) i Ninoczka (1939), pozwolił na ugruntowanie jej pozycji. Po występie w komedii romantycznej Dwulicowa kobieta (1941) zakończyła karierę i wycofała się z życia publicznego. Mimo otrzymywania na przestrzeni lat kolejnych ofert ról, nie powróciła na duży ekran.
Uznawana jest za jedną z największych i najwybitniejszych gwiazd kina, chociaż wystąpiła zaledwie w 29 filmach. Zmarła w Nowym Jorku w 1990 roku. W 1999 American Film Institute umieścił jej nazwisko na 5. miejscu w rankingu największych aktorek wszech czasów.
O Grecie Garbo rozmawiają Monika Zając-Czerkies, autorka bloga „Film – olśnienia, czyli Kadry ze Snu” i Adam Głaczyński.
