Władysław Ślewiński należy do grupy polskich malarzy, którzy swoje artystyczne umiejętności i styl kształtowali we Francji. W 1888 r., uciekł do Paryża przed podatkami i wierzycielami, był to początek jego fascynacji malarstwem min. Paula Gauguina i był związany z jego szkołą. Malować rozpoczął późno i prawie wszystkie lata okresu twórczego spędził we Francji. Częstym tematem jego prac było morze. Malował liczne martwe natury, pejzaże – skromne, surowe, spokojne.
W I połowie 1905 roku przyjechał do Warszawy i pozostaje w Polsce do 1910 roku. Ważny artystyczny epizod wiąże się z pobytem Ślewińskiego w Poroninie (w okresie 1906-1908). Zainspirował go on do tworzenia obrazów z elementami polskiego krajobrazu, a także malowania prac o tematyce rodzinnej. Powstały wtedy m.in. płótna Czarny las, Kościół w Grudku i Las. Z kolei podczas pobytu w Kazimierzu nad Wisłą namalował obrazy Wisła, Domy w Kazimierzu i Zamek.
W przedostatnim roku pobytu w Polsce przez pół roku był profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, ale szybko zrezygnował z powodu nieumiejętności bycia nauczycielem akademickim. W 1910 roku Ślewińscy powrócili do Francji, gdzie ponownie osiedlili się w Bretanii, w Doëlan.
Władysław Ślewiński od 1916 roku przebywał w szpitalu Cochin w Paryżu dla nerwowo chorych, gdzie zmarł 24 marca 1918 roku. Został pochowany na cmentarzu w Bagneux pod Paryżem
O twórczości Władysława Ślewińskiego rozmawiają historyk sztuki Wiesław Banach – twórca Galerii im. Marii i Franciszka Prochasków i redaktor Adam Głaczyński.
Źródło: Wikipedia, fot. M. Maśniak
