Sanocka Kolekcja malarstwa polskiego XIII – Stanisław Grabowski

Stanisław Grabowski był malarzem, rzeźbiarzem i grafikiem. Urodził się w 1901 roku w Libawie.

Uczęszczał do Szkoły Handlowej, gdzie jego pierwszym nauczycielem rysunku był Kajetan Szklerys, pod jego kierunkiem kopiował wówczas obrazy Pankiewicza i malował weduty, następnie kontynuował naukę w pracowni Michaiła Szczegłowa.

Po wybuchu rewolucji październikowej przebywał w Petersburgu, gdzie podczas zwiedzania Ermitażu zetknął się pierwszy raz z malarstwem europejskim. W 1919 wyjechał do Warszawy, studiował w Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Karola Tichego, Władysława Skoczylasa i Wojciecha Jastrzębowskiego. W 1926 w Paryżu kontynuował naukę w Academie Moderne pod kierunkiem Fernanda Légera i Amédéa Ozenfanta.

Podczas II wojny światowej przebywał na południu Francji, m.in. w Nicei i koło Grasse. Po zakończeniu okupacji powrócił do Paryża i zamieszkał w słynnym La Ruche przy 2 du passage de Dantzig. W 1952 przyjął pod swój dach Mieczysława Janikowskiego, młodego malarza, który po II wojnie początkowo mieszkał w Wielkiej Brytanii. W latach 50. Stanisław Grabowski był aktywny w życiu artystycznym Paryża, jego prace były prezentowane w wystawach na Salonach i w galeriach prywatnych. Wystawiał również w Londynie i Nowym Jorku, część prac przesyłał do polskich galerii w Warszawie, Poznaniu i Kielcach.

W 1954 roku doznał wylewu krwi do mózgu i spędził dwa lata w szpitalu. Następnie został skierowany do do zakładu dla bezdomnych w Chartres, gdzie przebywał do końca życia. Zmarł w Chartres w 1957 roku.

O twórczości Stanisława Grabowskiego i jego pracach znajdujących się w Muzeum Historycznym w Sanoku rozmawiają: Wiesław Banach, historyk sztuki i twórca Galerii im. Marii i Franciszka Prochasków oraz red. Adam Głaczyński.