Współczesny język polski – odcinek 17

Pandemia COVID-19 była nie tylko wydarzeniem medycznym i społecznym, ale również językowym. W ciągu zaledwie kilku miesięcy do polszczyzny przeniknęły nowe słowa, stare pojęcia zyskały inne znaczenia, a codzienna komunikacja zaczęła odzwierciedlać rzeczywistość życia w izolacji. Język, jak zawsze, stał się zwierciadłem epoki – tym razem epoki maseczek, zdalnych spotkań i niepewności.

Narodziny nowego słownictwa

W czasie pandemii słownictwo medyczne i sanitarne weszło do powszechnego użytku. Terminy takie jak „kwarantanna”, „izolacja”, „respirator” czy „lockdown” pojawiały się codziennie w mediach i rozmowach prywatnych. Zyskały one nowe, często emocjonalne konotacje – „lockdown” nie był już tylko technicznym terminem, ale symbolem ograniczeń i frustracji. Pojawiły się również słowa pochodzące z angielszczyzny, które szybko zadomowiły się w polszczyźnie, jak „home office”, „zoomować” czy „covidowy”.

Niektóre z nich powstały spontanicznie w języku potocznym – „koronaferie”, „covidioci” czy „antymaseczkowcy” to przykłady humorystycznych lub krytycznych neologizmów, które pomagały oswoić trudną rzeczywistość. Pokazują one kreatywność użytkowników języka i potrzebę nadawania nazw nowym zjawiskom społecznym.

Zmiana znaczeń i kontekstów

Pandemia sprawiła, że wiele znanych słów zaczęło funkcjonować w nowych kontekstach. „Zdalny” przestał kojarzyć się jedynie z pilotem do telewizora, a „spotkanie” zaczęło częściej oznaczać rozmowę w aplikacji internetowej niż w biurze czy kawiarni. Wiele zwrotów zyskało też nowy wydźwięk emocjonalny – „bezpieczny dystans” nabrał niemal moralnego znaczenia, a „zdrowie” stało się pojęciem społecznym, nie tylko indywidualnym.

Język emocji i solidarności

W komunikatach publicznych i mediach pojawił się język wspólnoty i troski. Często używano słów takich jak „razem”, „odpowiedzialność”, „wspierajmy się”, które miały budować poczucie jedności. Jednocześnie wzrosło znaczenie języka lęku i niepewności – codzienne doniesienia o liczbie zakażeń, hospitalizacji czy zgonów wprowadziły do języka elementy statystyki i medycznego chłodu, wcześniej rzadko obecne w codziennej mowie.

Pandemia a język internetu

Internet stał się główną przestrzenią komunikacji, co wpłynęło na tempo rozprzestrzeniania się nowych zwrotów. Memy, posty i komentarze w mediach społecznościowych pełniły rolę swoistego laboratorium językowego. To tam rodziły się nowe określenia, a żartobliwe frazy szybko przenikały do języka codziennego. W rezultacie pandemia przyspieszyła procesy, które i tak już zachodziły – skracanie wypowiedzi, mieszanie języków, dominację komunikacji wizualnej nad słowną.

Trwałe ślady w języku

Choć większość pandemicznych neologizmów zapewne z czasem zniknie z codziennej mowy, niektóre zwroty i pojęcia zostaną z nami na dłużej. „Praca zdalna” stała się stałym elementem rzeczywistości zawodowej, a słowo „lockdown” weszło do słownika jako symbol kryzysu i zamknięcia. Pandemia przypomniała, że język jest żywy i elastyczny – reaguje na zmiany szybciej niż jakikolwiek inny aspekt kultury.

Język jako świadek czasu

Sposób, w jaki mówiliśmy o pandemii, stanie się w przyszłości cennym świadectwem epoki. Zmiany w słownictwie i sposobie komunikacji pokazują, jak bardzo język odzwierciedla nasze emocje, lęki i nadzieje. Pandemia COVID-19 pozostawiła po sobie nie tylko ślad w historii medycyny i społeczeństwa, lecz także w języku, którym opisujemy świat – i siebie nawzajem.

Posłuchaj rozmowy z ekspertem

Zapraszamy do wysłuchania rozmowy z prof. Marią Krauz, językoznawcą z Uniwersytetu Rzeszowskiego, którą przeprowadził Szymon Taranda.