Diagnoza i indywidualne podejście
Dorota Dominik podkreślała, że pojęcie „geniusz” jest zbyt wąskie. W poradni zajmowano się dziećmi bardzo uzdolnionymi, które wymagały specjalnego podejścia. Szkoły często próbowały wyrównywać poziom uczniów do średniej, a wybitnie zdolni uczniowie byli czasem przeciążani udziałem w olimpiadach i konkursach, które nie odpowiadały ich zainteresowaniom. W poradni diagnozowano ich zdolności poprzez rozmowy, analizę osiągnięć i, jeśli było to potrzebne, testy ilorazu inteligencji. Zajęcia rozwijające uzdolnienia obejmowały indywidualne programy nauki lub indywidualny tok nauki, w tym także w dziedzinach artystycznych i sportowych.
Rola rodziców i wsparcie w domu
Dominik podkreślała, że kluczowa była postawa rodziców – obserwowali rozwój dzieci, wspierali je, ale nie narzucali ścieżki kariery. Wybitnie uzdolnione dzieci często same wiedziały, czym chcą się zajmować. Pedagożka zaznaczyła również, że wśród dzieci o wyjątkowych zdolnościach pojawiały się osoby ściśle ukierunkowane już od wczesnej szkoły podstawowej, jak też dzieci samosterowne, które same kierowały swoim rozwojem. Rozpoznanie i pielęgnowanie tych zdolności wymagało uważnej obserwacji, współpracy ze szkołą i indywidualnego podejścia.
Znaczenie nudy
Pedagożka zwracała uwagę, że rodzice wybitnie uzdolnionych dzieci powinni przede wszystkim nie przeszkadzać w wyborze zainteresowań i wspierać rozwój dziecka bez nacisku. Pozwalanie na eksperymentowanie, wybór zajęć dodatkowych i czas na kreatywną nudę sprzyjało rozwijaniu ciekawości i samodzielności. Dominik podkreślała, że intensywne wypełnianie grafiku zajęciami nie gwarantowało sukcesu, a inteligencja czy wczesna nauka wielu języków nie determinowały późniejszej kariery. Kluczowe było wsparcie, obserwacja i pozwolenie dzieciom na samodzielne odkrywanie swoich talentów.
Rozmowę prowadziła: Alina Pochwat-Cicha.
