J. Firlej-Ciasnocha: Coraz młodsze dzieci mają kontakt z pornografią

Kliknięcie, które uzależnia: pornografia i cyfrowe pułapki

Czy zjawisko to znajduje odzwierciedlenie w codziennej pracy terapeutycznej? Na tak postawione pytanie twierdząco odpowiada psycholog, psychoterapeuta oraz terapeuta zaburzeń seksualnych, Joanna Firlej-Ciasnocha. Ekspertka jednoznacznie potwierdza, że pornografia oraz trudności z nią związane to problem, którego zauważalny wzrost obserwuje wśród zgłaszających się pacjentów.

Tak, ten wzrost jest zauważalny 

– mówi Joanna Firlej-Ciasnocha.

Najmłodsza osoba zgłoszona do mojego gabinetu z taką trudnością, po kontakcie z treściami pornograficznymi, miała zaledwie 9 lat. To pokazuje, jak drastycznie niski jest obecnie ten wiek. Musimy jednak pamiętać, że kontakt z treściami pornograficznymi ma zróżnicowany charakter. Nie ogranicza się on wyłącznie do tradycyjnych stron internetowych, filmów czy nagrań wideo. Obejmuje również zaawansowane formy graficzne, które nierzadko w sposób celowy upodabniają prezentowane postaci do dzieci, osadzając je w rolach głęboko nieadekwatnych do ich wieku.

– podkreśla ekspertka.

Neurobiologia a uzależnienie od pornografii u dzieci

Analizując wpływ ekspozycji na pornografię na psychikę i rozwój młodego człowieka, należy odwołać się do procesów neurobiologicznych. Ludzki mózg, a w szczególności mózg dziecka, rozwija się według określonego, stopniowego harmonogramu. W sytuacji, gdy młody organizm zostaje poddany działaniu bodźca generującego intensywną przyjemność lub wywołującego silne stany emocjonalne, następuje gwałtowana aktywacja układu nagrody.

Jednocześnie kora przedczołowa – struktura odpowiedzialna za krytyczne myślenie, racjonalną ocenę sytuacji oraz regulację i kontrolę emocji – nie jest jeszcze w pełni rozwinięta i dojrzała. Ta neurobiologiczna dysproporcja rodzi daleko idące konsekwencje psychologiczne. Z jednej strony pojawia się nieświadomy, biologiczny przymus powtarzania danej czynności, co stanowi bezpośredni mechanizm rozwoju uzależnienia. Z drugiej strony dochodzi do zniekształcenia poznawczego i nieadekwatnego rozumienia obserwowanych treści. Dziecko zaczyna traktować fikcyjny obraz jako obiektywną prawdę o ludzkiej cielesności oraz o relacjach interpersonalnych, w których ignorowane są elementarne granice intymności. Prezentowany w pornografii przekaz nie uczy budowania więzi, partnerstwa ani zdrowego stosunku do własnego ciała, lecz promuje natychmiastową, instrumentalną gratyfikację.

Zmiana zachowania jako sygnał, że dziecko ma problem

W sferze behawioralnej konsekwencje te manifestują się w sposób, który powinien wzbudzić czujność rodziców i opiekunów. Głównym sygnałem ostrzegawczym jest nagła zmiana dotychczasowego zachowania dziecka. Może ono przyjąć postawę wycofaną – unikać bezpośredniego kontaktu, zamykać się w sobie i izolować od otoczenia. Może pojawić się również przeciwna reakcja: narastające rozhamowanie, nadmierne pobudzenie oraz tendencja do zachowań agresywnych.

Wówczas wyraźnie, że w strukturze psychicznej dziecka zachodzi kryzys, ponieważ reakcje emocjonalne na kontakt z treściami pornograficznymi bywają skrajne – od lęku i przerażenia, poprzez dojmujące poczucie winy, aż po głębokie zawstydzenie. W obliczu tych stanów fundamentalne znaczenie ma stabilna i bezpieczna relacja z dorosłym.

Naturalna ciekawość a czerwona linia. Gdzie leży granica?

Zainteresowanie sferą seksualną stanowi naturalny element rozwoju każdego człowieka. Gdzie zatem przebiega granica między zdrową eksploracją a sytuacją kryzysową? Kluczowym punktem odniesienia jest kultura codziennej komunikacji w rodzinie – to, w jaki sposób domownicy odnoszą się do siebie, jak nazywają poszczególne części ciała oraz jak respektują wzajemne granice podczas zwykłych czynności fizjologicznych i higienicznych.

Rozmowy o cielesności, intymności oraz budowaniu więzi partnerskich stanowią zdrową, rozwojową bazę, jak podkreśla Joanna Firlej-Ciasnocha. Zupełnie inny charakter ma jednak konfrontacja z odrealnionym obrazem pornograficznym, który stymuluje ciekawość w sposób sztuczny i destrukcyjny. W tym miejscu najważniejszą rolę odgrywa wczesna profilaktyka. Powinna ona polegać na otwartym i spokojnym dialogu: wyjaśnieniu dziecku, że prezentowany w sieci obraz jest kreacją mającą na celu jedynie przyciągnięcie uwagi i wygenerowanie zysku, oraz że nie odzwierciedla on rzeczywistego wyglądu ludzkiego ciała ani prawdziwych relacji partnerskich.

Rozmowa i wsparcie zamiast karania

W sytuacji, gdy rodzic dowiaduje się o kontakcie dziecka z treściami pornograficznymi, kluczowe jest zachowanie pełnego spokoju emocjonalnego. Choć reakcja ta bywa trudna, należy bezwzględnie wystrzegać się stosowania kar, zawstydzania, krzyku czy impulsywnego odcinania dostępu do Internetu i urządzeń cyfrowych.

Zamiast tego warto zainicjować rozmowę opartą na empatii, otwartości i autentycznej ciekawości, zadając pytania ukierunkowane na zrozumienie przeżyć dziecka: „Wiesz, a kiedy to się stało? A w jaki sposób do tego doszło? Czy ktoś ci to pokazał, czy sam byłeś ciekawy? Co czułeś, kiedy to widziałeś? Możesz mi o tym opowiedzieć. Wiem, że to było dla ciebie w jakiś sposób istotne i ważne. Może się przestraszyłeś, a może ci się spodobało? Porozmawiajmy o tym”.

Tego rodzaju podejście pozwala zdiagnozować przyczyny, dla których dziecko poszukiwało odpowiedzi poza domem, zamiast zwrócić się do rodziców. Niezależnie od tego, czy dziecko samo przychodzi z pytaniem, czy rodzic samodzielnie identyfikuje problem, punktem wyjścia powinno być przeanalizowanie sprzyjających temu okoliczności. Spokojna rozmowa, wyjaśnienie mechanizmów wpływu takich treści na psychikę oraz normalizacja samej ciekawości poznawczej przy jednoczesnym wyznaczeniu bezpiecznych granic to klucz do wykształcenia u dziecka prawidłowych reakcji obronnych.

Pornografia – algorytmy i powszechna dostępność sieciowa

Współczesna architektura sieciowa sprawia, że dostęp do treści pornograficznych jest maksymalnie uproszczony. Bariera pełnoletności w postaci jednego kliknięcia deklaratywnego przycisku „Mam 18 lat” jest całkowicie niewydolna. Dodatkowe zagrożenie generują algorytmy mediów społecznościowych, które automatycznie profilują i podsuwają użytkownikom coraz bardziej drastyczne treści, podczas gdy platformy te są oficjalnie dostępne już dla młodzieży od trzynastego roku życia.

Rozwiązanie tego problemu wymaga działań o charakterze systemowym i wielopoziomowym. Bez wdrożenia odgórnych mechanizmów ograniczających dzieciom ekspozycję na szkodliwe algorytmy oraz bez systemowego wsparcia edukacyjnego dla rodziców, skala zjawiska będzie stale rosła. Dziecko stanowi bowiem ostatnie, najbardziej bezbronne ogniwo w tym procesie.

Ponieważ rodzice nie muszą posiadać specjalistycznej wiedzy technicznej z zakresu zabezpieczeń sieciowych, niezbędna jest aktywna rola państwa. Wskazuje się na konieczność legislacji chroniącej najmłodszych, skutecznego egzekwowania limitów wiekowych oraz surowego karania podmiotów odpowiedzialnych za rozpowszechnianie nieodpowiednich materiałów.

Szybkie uzależnienie – hazard i mikropłatności

Równie dynamicznie rosnącym problemem jest hazard behawioralny, ukryty w grach wideo i komputerowych. Młodzi użytkownicy masowo stykają się z mechanizmami mikropłatności, polegającymi na kupowaniu za realne środki finansowe wirtualnych ulepszeń ułatwiających rozgrywkę. Szczególnym zagrożeniem są tzw. wirtualne skrzynki z nagrodami (loot boxy) oraz bezpośrednie platformy hazardowe funkcjonujące w formule kasyn internetowych.

Mechanizm ten wywołuje błyskawiczne uzależnienie behawioralne. Dzieje się tak za sprawą prostego schematu: jedno kliknięcie wywołuje natychmiastową gratyfikację, generuje poczucie wygranej i stymuluje potrzebę ponownego przeżycia tego stanu. Łatwość dostępu i powtarzalność tego procesu sprawiają, że dzieci bardzo szybko wpadają w spiralę nawyku.

Z punktu widzenia psychologii, pod tym zachowaniem kryją się głębokie, niezaspokojone potrzeby emocjonalne. Może to być chęć zyskania aprobaty w grupie rówieśniczej lub próba rozładowania napięcia emocjonalnego wynikającego z trudności edukacyjnych bądź relacyjnych. Zachowanie widoczne na powierzchni jest jedynie symptomem — rzeczywistym celem działań profilaktycznych i terapeutycznych musi być dotarcie do ukrytych pod nim emocji i potrzeb.

W przypadku zidentyfikowania takiego problemu, błędem jest impulsywne odcięcie komputera i natychmiastowe przerwanie gry. Zamiast tego należy podjąć partnerską rozmowę, wyjaśnić przyczyny braku zgody na tego typu rozrywkę oraz wspólnie ustalić ramy czasowe na zakończenie aktywności, opierając całe działanie na bliskości i relacji.

Nowe zagrożenia i walka z uzależnieniami od używek

Dane pochodzące z badań „Młodzież 2025”, zrealizowanych przez Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS) oraz Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, potwierdzają ewolucję zagrożeń. Przy jednoczesnym wzroście zagrożeń związanych z pornografią, hazardem oraz problematycznym użytkowaniem Internetu, odnotowuje się wzrost popularności e-papierosów oraz substancji psychoaktywnych. Co ciekawe, statystyki wskazują na jednoczesny spadek spożycia alkoholu wśród dzieci i młodzieży.

Skuteczna walka z tym zjawiskiem musi opierać się na rzetelnej edukacji dorosłych. Wielu rodziców wykazuje nieświadomość odnośnie do specyfiki działania nowoczesnych substancji – przykładowo, mogą mylić zażywane przez dziecko substancje psychoaktywne z popularnymi lekami na ból gardła lub nie zdawać sobie sprawy z ekstremalnie wysokich stężeń nikotyny w nowo dostępnych na rynku produktach. Dopiero rzetelna wiedza rodziców umożliwia skuteczną edukację dzieci, opartą na omawianiu realnej szkodliwości substancji i nauce alternatywnych, zdrowych strategii regulacji napięcia emocjonalnego – takich jak rozmowa, wsparcie i budowanie bliskości.

Wakacje jako czas na dialog i budowanie więzi

Czy okres wakacyjny sprzyja podejmowaniu tak wymagających tematów? Zdaniem ekspertów jest to czas optymalny. Wolniejsze tempo życia, mniejsza liczba codziennych obowiązków szkolnych i zawodowych stwarzają przestrzeń do uważnego przyjrzenia się sobie nawzajem, wyjścia poza rutynowe role oraz do autentycznego, głębokiego bycia razem. Uważność na emocje każdego członka rodziny, ich nazywanie i wspólne przeżywanie stanowi najskuteczniejszą tarczę ochronną przed współczesnymi zagrożeniami behawioralnymi i cyfrowymi.

Rozmawiajmy i bądźmy ze sobą

– podsumowuje psycholog, psychoterapeuta i terapeuta zaburzeń seksualnych Joanna Firlej-Ciasnocha. 

Z gościem dnia rozmawiała Justyna Piekło.