Ostatnie pożegnanie Tadeusza Lutaka „Pancerza”. Spoczął na cmentarzu w Strzyżowie

Tadeusz Lutak pośmiertnie awansowany na podpułkownika

Uroczystości pogrzebowe rozpoczęła msza święta w kościele pw. św. Józefa Sebastiana Pelczara w Strzyżowie. W jej trakcie odczytano rozkaz personalny wicepremiera i ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza o pośmiertnym nadaniu Tadeuszowi Lutakowi stopnia podpułkownika.

Przemawiający podczas uroczystości podkreślali jego patriotyzm, a także ciepły i otwarty stosunek do innych ludzi.

Po mszy kondukt żałobny przeszedł na cmentarz św. Michała w Strzyżowie. Tadeusza Lutaka pożegnano salwą honorową, a na jego grobie złożono wieńce i wiązanki kwiatów.

Mieszkańcy, samorządowcy i wojskowi pożegnali „Pancerza”

W ostatniej drodze podpułkownikowi Tadeuszowi Lutakowi towarzyszyli liczni mieszkańcy Strzyżowa i okolic. W uroczystościach uczestniczyli także przedstawiciele władz województwa, w tym wojewoda Teresa Kubas-Hul, wicemarszałek województwa podkarpackiego Karol Ożóg i burmistrz Strzyżowa Agata Gadziała, a także delegacje jednostek wojskowych z Podkarpacia.

Żołnierz września 1939 roku i Armii Krajowej

Tadeusz Lutak miał 109 lat. Był najstarszym kombatantem Wojska Polskiego, najstarszym polskim pancerniakiem i najstarszym mężczyzną żyjącym w Polsce.

Urodził się 29 sierpnia 1917 roku w Żarnowej koło Strzyżowa. Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku służył w 10. Brygadzie Kawalerii Zmotoryzowanej pułkownika Stanisława Maczka. W czasie niemieckiej okupacji był dowódcą drużyny dywersyjnej ZWZ-AK w Strzyżowie.

Po wojnie mieszkał w Strzyżowie, gdzie aktywnie uczestniczył w życiu środowiska kombatanckiego i lokalnej społeczności.

Tadeusz Lutak „Pancerz” – odznaczenia

Był odznaczony między innymi Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Partyzanckim oraz Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”. Otrzymał także Nagrodę Honorową IPN „Świadek Historii”.

fot. Marek Maśniak