Pamięć, która nie daje o sobie zapomnieć
Skórzany pasek, brzytwa czy pędzel do golenia – w spektaklu Latającego Teatru Kantorowi codzienne przedmioty stają się kluczem do przeszłości. Przywołują osobiste historie, skrywane emocje, dawne lęki i wspomnienia, które ukształtowały bohaterów.
Przedstawienie nie opiera się na tradycyjnej fabule. Przypomina mozaikę wspomnień, w której osobiste doświadczenia aktorów tworzą opowieść o pamięci, tożsamości i relacjach międzyludzkich.
Kiedy historia aktora staje się historią widza
Szczere opowieści artystów skłaniają publiczność do refleksji nad własnym życiem. W historiach przedstawionych na scenie widzowie mogą odnaleźć wspomnienia z dzieciństwa, obrazy bliskich osób czy emocje, które wydawały się już zapomniane.
Ważnym elementem spotkania jest również rozmowa z publicznością po spektaklu. Widzowie dzielą się swoimi odczuciami i skojarzeniami, odkrywając wspólne doświadczenia, także te związane z religią. Dzięki temu teatr staje się przestrzenią dialogu i budowania wspólnoty.
Teatr, który zostaje z widzem na dłużej
Od maja do października spektakl podróżował po Polsce w ramach programu TEATR POLSKA 2026. Finał trasy odbył się w Strzyżowie, gdzie przedstawienie stało się okazją do spotkania z widzami i wymiany osobistych refleksji.
Za reżyserię odpowiada Joanna Gerigk. W obsadzie znaleźli się Monika Adamiec, Karina Góra, Anna Jamrozek-Sowa, Monika Nitkiewicz-Mitrut, Grażyna Tabor, Przemysław Buksiński i Marcin Woszczewski. Muzykę skomponował Piotr Madura, a scenografię przygotowała Barbara Wójcik-Wiktorowicz.
„Anatomia zdarzeń. Kieszenie pełne wspomnień” to opowieść o tym, co nosimy w sobie i co często łączy nas bardziej, niż przypuszczamy. Czasem wystarczy jeden przedmiot lub jedno wspomnienie, by spojrzeć na przeszłość z innej perspektywy i dostrzec, że w swoich doświadczeniach nie jesteśmy sami.
Tekst: Z. Czech i M. Henzel
