Nie żyje Wiesław Myśliwski. Wybitny pisarz odszedł w wieku 94 lat

Książki przetłumaczone na ponad 20 języków

Książki Wiesława Myśliwskiego przetłumaczono na ponad 20 języków. Adaptacji filmowych i realizacji teatralnych jego utworów podejmowali się tacy twórcy, jak: Ryszard Ber, Wojciech Marczewski, Kazimierz Dejmek czy Izabella Cywińska.

Choć niejednokrotnie bywał uważany za reprezentanta tzw. nurtu literatury chłopskiej, wielu krytyków widziało w jego utworach szerzej pojmowany traktat egzystencjalny i metafizyczny. Myśliwski czerpiąc ze źródeł chłopskiego doświadczenia i mowy żywej, umieszczał wykreowane postacie i wydarzenia w kręgu uniwersalnych prawd o człowieku i świecie.

Laureat prestiżowych nagród

Jego książki: „Widnokrąg” oraz „Traktat o łuskaniu fasoli” zostały uhonorowane Nagrodą Nike w 1997 i 2007 roku. Wiesław Myśliwski był także laureatem innych wyróżnień, między innymi dwukrotnie Literackiej Nagrody im. Stanisława Piętaka, Nagrody im. Władysława Reymonta, Nagrody Fundacji Alfreda Jurzykowskiego oraz Złotego Berła Fundacji Kultury Polskiej.

Wiesław Myśliwski został też odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a kilka uczelni, między innymi Uniwersytet Opolski, Uniwersytet Rzeszowski i Uniwersytet Jagielloński, przyznało mu tytuł doktora honoris causa. W sierpniu ubiegłego (2025) roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Stołecznego Warszawy.

Chciał budować okręty

Urodził się 25 marca 1932 roku we wsi Dwikozy w powiecie sandomierskim. Jego ojciec Julian, oficer Wojska Polskiego, wywodził się z rodziny mieszczańskiej, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Matka Marianna uczyła się na Uniwersytecie Ludowym Zofii i Ignacego Solarzów w Szycach, w młodości działała w Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici”.

Podczas II wojny światowej zmarł ojciec Wiesława, a on jako młody chłopak pomagał matce w utrzymaniu rodziny. Po latach wspominał w Polskim Radiu, że rozminowywał pola, łowił ryby i zajmował się stolarką. Potem uczęszczał do szkół w Sandomierzu, maturę uzyskał w 1951 roku, i zdał egzamin na nowo otwarty wydział budowy okrętów w Gdańsku, jednak nie został przyjęty z braku miejsc. Za namową swojej dziewczyny, późniejszej żony, podjął studia na filologii polskiej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył w 1956 roku.

Debiut w 1955 roku

Debiutował w 1955 recenzją powieści „Noc jest moim światłem” Étienne’a De Greeffa, a do 1976 roku pracował w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej w Warszawie, pełniąc różne funkcje, od asystenta redaktora do zastępcy redaktora naczelnego. Debiut literacki miał dość późno, bo w wieku 35 lat, powieścią „Nagi sad”, zaskakując krytyków dojrzałością literacką. W latach 1975-1999 był redaktorem naczelnym kwartalnika „Regiony”, w latach 90. także dwutygodnika kulturalnego „Sycyna”. Od 1971 do 1983 roku należał do Związku Literatów Polskich.