Święto to wiąże się z dziećmi, które dzięki nim mogą wyrażać swoje uczucia i marzenia.
Naukowcy twierdzą, że kredki są znane ludzkości od około 10 tys. lat. Najstarsza, jaką udało się odkryć archeologom, to skamieniały kawałek ochry – skalnej zwietrzeliny bogatej w związki żelaza, o barwie od żółtej do brązowej. Czerwoną kredkę odnaleziono natomiast na wykopaliskach w południowo-zachodniej Anglii.
W I w. n.e. Pliniusz Starszy opisał w jednej swych prac technikę rysowania kredką woskową, z kredek (pastelowych) korzystał Leonardo da Vinci. Pod koniec XVIII w. w Niemczech wynaleziono i opatentowano tzw. kredkę litograficzną ze sztyftem z sadzy, służącą do rysowania na kamieniach. Nieco później we Francji zaczęto wytwarzać kredki z grafitu i gliny, także we Francji na początku XIX w. wytwarzano na szerszą skalę kredki ze sztyftem z wosku, dostępne w gamie kolorów bardzo zbliżonej do tej, jaką dziś możemy znaleźć w podstawowych zestawach.
Na początku XX w. za oceanem ruszyła masowa produkcja kredek dla dzieci – dzięki pewnej nauczycielce, która zauważyła, że rysowanie pozytywnie wpływa na jej podopiecznych. Wraz z mężem opracowała recepturę wkładów (z węgla drzewnego i olejów), która z czasem ulegała ulepszeniom. Już w 1957 r. można było kupić kredki w 40 kolorach. Dziś mamy ich do wyboru ok. 120.
Źródło: zamalujmyrazem.pl. fot. pexels.com
