W Kościele katolickim 29 września obchodzone jest święto archaniołów św. Michała, Gabriela i Rafała. W tradycji chrześcijańskiej Michał Archanioł jest najważniejszym spośród aniołów. Nazywany jest wodzem wojsk niebieskich i pogromcą złych duchów, który chroni dzieci Kościoła.
Katechizm Kościoła katolickiego wyjaśnia, że aniołowie są stworzeniami czysto duchowymi, które posiadają rozum i wolę. To byty osobowe i nieśmiertelne, które przewyższają doskonałością wszystkie stworzenia widzialne. Ich zadaniem jest wielbienia Boga oraz niesienie pomocy ludziom na drodze wiary.
W tradycji chrześcijańskiej Michał Archanioł to pierwszy i najważniejszy spośród aniołów obdarzony przez Boga szczególnym zaufaniem. Hebrajskie imię Mika’el znaczy „Któż jak Bóg”. Wzmianka o Michale Archaniele pojawiają się już w Starym Testamencie, w Księdze Daniela czytamy, że „w owych czasach wystąpi Michał, wielki książę, który jest opiekunem dzieci twojego narodu”.
Kult św. Michała Archanioła ma długą tradycję. W VI wieku w Konstantynopolu było już 10 kościołów poświęconych tej postaci. W samym mieści w V w. istniał obraz św. Michała, czczony, jako cudowny w jednym z klasztorów pod jego imieniem.
W V wieku w południowych Włoszech św. Michał Archanioł objawił się biskupowi Sipontu, Wawrzyńcowi (późniejszemu świętemu). Niebiański dowódca powiedział: „Ja jestem Archanioł Michał, stojący przed obliczem Boga. Grota (Góra Gargano – PAP) jest mnie poświęcona; ja jestem jej strażnikiem. Tam, gdzie się otwiera skała, będą przebaczone grzechy ludzkie. Modlitwy, które będziecie tu zanosić do Boga, zostaną wysłuchane. Idź w góry i poświęć tę grotę dla kultu chrześcijańskiego”.
Na Górę Gargano pielgrzymował m.in. papież Jan Paweł II w 1987 r. Wyznał wówczas, że przychodzi jako pielgrzym, aby uczcić „Wodza niebieskich zastępów” i „błagać go o pomoc w czasach, kiedy tak trudno dawać autentyczne świadectwo chrześcijańskie bez popadania w kompromisy i łatwe przystosowania”. „Walka z demonem, który jest przeciwieństwem postaci św. Michała Archanioła, jest aktualna również dzisiaj, ponieważ demon wciąż jest żywy i działa w świecie” – zaznaczył papież.
W Polsce powstały dwa zgromadzenia zakonne pod wezwaniem św. Michała: męskie (michalitów) i żeńskie (michalitek), założone przez bł. Bronisława Markiewicza. Mówił on, że „Kościół walczy z tymi samymi potęgami zła, które św. Michał w imię Pana strąca do piekła. (…) Walczy dla sprawy Bożej, by w duszach ludzkich i w Kościele Chrystusowym na ziemi królował pokój święty”.
Imię Archanioła Gabriela po hebrajsku Gabri-El można przetłumaczyć, jako „Mąż Boży”, „Bohater Boży” albo „Bóg jest mocą”. W Biblii poznajemy go, jako przekaziciela Bożej woli. To on zwiastował Maryi Pannie, że zostanie Matką Syna Bożego. Ukazuje się także Zachariaszowi zapowiadając mu narodziny syna Jana Chrzciciela.
Niemal wszystkie obrządki w Kościele uroczystość św. Gabriela mają w swojej liturgii tuż przed lub tuż po uroczystości Zwiastowania. Tak było również w liturgii rzymskiej do roku 1969; czczono go wówczas 24 marca, w przeddzień uroczystości Zwiastowania Pańskiego.
Imię Archanioła Rafał można przetłumaczyć z hebrajskiego „Bóg uleczy”. W Księdze Tobiasza w Biblii przedstawiony jest, jako jednym z „siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański”. Czytamy tak również, że towarzyszy młodemu Tobiaszowi wędrującemu z Niniwy do Raga w Medii i opiekował się nim, chroniąc go przed demonami. Po powrocie uzdrowił jego ojca.
Pierwsze ślady kultu św. Rafała Archanioła datują się na VII wiek w Wenecji, gdzie wystawiono ku jego czci kościół. Papież Benedykt XI w roku 1921 rozszerzył święto ku jego czci na cały Kościół. (PAP)
Fot. pixabay.com
